Desember er i gang. For fullt, minst. Eg er ferdig med julegåvene, og juleferien har akkurat byrja. Eg har vore på både juleball og julebord, gått rundt eit par, tre juletre, sunge dei same julesongane som eg song i fjor, og vaska ned både det eine og det andre. Lucia-feiring har det også blitt, med konsert i kyrkja og lussekattar på hybelkveld. Eg har sett ein typisk julefilm, der den foreldrelause jenta får bu hos den kjekke onkelen sin og den snille tanta si. I tillegg redder den foreldrelause jenta dei tre foreldrelause venninnene sine frå eit grusomt liv på barneheimen, og på juleaftan blir dei jammen det adopterte av den kjekke onkelen og den snille tanta, heile gjengen! Slikt får ein julestemning av, altså.
Ein annan ting som verkeleg fører med seg julestemning, er naturlegvis adventstida. Og til adventstida høyrer det sjølvsagt med ein adventsfest. I år var eg og Kristin så vågale at vi tok ferja til den andre sida av fjorden for å vere med på den berykta adventsfesten i Dalsfjorden. Og for eit styr det var! Først skulle vi begge vere med på laurdagskonsert i Volda kyrkje, men sidan den var ferdig i 1-2-tida var det ikkje noko problem. Vi skulle jo ikkje ta ferja som gjekk før i seks-tida uansett, trudde vi. Vi fekk beskjed om at vi måtte ta 16.15-ferja, og vips, så hadde vi dårleg tid. Ein kjapp dusj, rask pakking og påkledning blei det likevel tida til, i tillegg til at vi henta verdas største og tyngste fruktkorg på Mega. Så kjem vi då, ned til ferjekaia. For eit syn det må ha vore! To fjonge tenåringsjenter med støvlettar, tights og side toppar, på veg til Dalsfjorden med ei gedigen fruktkorg og kvar sin trillekoffert.
Verre skulle det bli. Då vi endeleg hadde kome oss ombord i ferja (dette var nemleg ganske vanskeleg, sidan støvletthælar og ferjelem ikkje kjem så godt overens), var vi så lure at vi bar med oss all bagasjen opp i salongen. Hadde vi tenkt oss litt betre om, og kanskje vore litt meir ferjevane, hadde vi nok sett den frå oss i gangen. Hadde vi gjort det, hadde vi kanskje ikkje fått så mange rare blikk som vi fekk. Då vi endeleg hadde kome oss på plass, skulle eg på do og sminke meg, for slikt må ein jo gjere om ein skal på fest! Då var det berre å stupe ned i trillekofferten for å finne sakene, men idet eg skulle til å gå, hinta Kristin ganske tydeleg frampå om at ho helst ikkje vil sitje der åleine. Så eg blei sitjande midt i salongen å sminke meg, som om ikkje vi var eit stort nok blikkfang frå før av, liksom. Kjempeflaut.
Vi kom oss til den andre sida til slutt. Der sto bilen til familien Koppen og venta på oss, og i laupet av turen mellom ferjekaia og skulen blei vi betre kjende med Erlend, far til Henrik, og Edvin, eit søskenbarn av Henrik. Då vi ankom Dalsfjord skule prøvde vi å entre staden med eleganse, men dette var visst fåfengt: Kristin miste liksågreitt ned heile fruktkorga, og sto så å ropte “nei, nei, nei” ganske lenge etterpå. Veldig underhaldande!
Etter eit par timar med ventetid, var festen endeleg igang. Etter mykje om og men kom maten, og vi kasta oss over han. Vi hadde iallefall gjort det om vi hadde fått mat, og ikkje berre kake. Drikke måtte vi også stort sett skaffe oss sjølve, men det gjekk fint, vi blei mette til slutt. Då sketsjane byrja, lo vi heile tida. Henrik-humoren var tydeleg, og eg braut ut i ufrivillig latter i tide og utide. Midt i festen skulle vi synge “Det lyser i stille grender”, og der skulle eg og Kristin, musikkelevane, ta skikkelig i. Resultat: Alle på naboborda snudde seg for å sjå kven som bomma så kraftig på “tindrande ljos”.
Då vi hadde venta lenge på at alle andre skulle rydde opp, tatt mange usaklige bilete, og ete enda litt meir mat, blei vi henta, og innstallerte oss på garasjeloftet i Koppen. Der var det reidd opp til meg og Kristin, men før vi la oss måtte vi berre sjå litt Mumfie. Som sagt, så gjort. Plutseleg hadde eg sovna, og før eg visste ordet av det, var det morgon. Ingen gauper eller hjortar forstyrra nattesvevnen, og etter ein god frukost gjorde vi på ingenting ganske lenge. Spelte litt spel og piano og sånn, og starta krig med veslebror til Henrik. Før vi reiste fekk vi hjortegryte med heimelaga tyttebærsyltetøy attåt, og hesteskoiskake til dessert. Usikkert om Kristin eigentleg likte noko av delane. Til slutt fekk vi vite at akkurat den datoen var det på dagen 20 år sidan mor til Henrik første gang overnatta i Koppen. Det var også etter ein adventsfest, akkurat slik som meg og Kristin. Ser vi eit mønster då, eller?
Kommentarar