You are currently browsing the category archive for the 'Sosialt' category.
Om eg ikkje hugsar feil, er det denne overskrifta WordPress bruker i bloggpost-malen sin. Eg bruker den for å informere om at eg framleis er i live, og lev i beste velstand. Bloggen min er også i live, forresten, men om han lev i beste velstand, kan vel diskuterast. Over til noko anna, noko lite originalt; eksamenstid. Eg reknar med at mange av mine medbloggarar allereie har skrive om dette temaet, men det er jo viktig å følge straumen, så eg gjer det, eg òg. Eg har ikkje kome opp i skriftleg, noko som vil seie at eg på komande tirsdag har munnleg eksamen, mest sannsynleg i eit musikkfag. På fredag får eg vite kva fag det blir, og så har eg heile helga + mandag å bruke på lesing. Dette er flotte greier, og dei velkjende eksamensnervane er per dags dato ikkje-eksisterande for meg. I skrivande stund er livet fantastisk: eg har vore ilag med gode vener dei siste 36 timane (ja, kontinuerlig), sett EM-kampar, Home and Away og eit par, tre gode filmar, i tillegg til å ha ete ufatteleg mykje god mat! Her på Sunnmøre høljar det ned, men sidan det høljar endå meir ned i Sveits og Austerrike, gjer ikkje dette så mykje; humøret er på topp likevel! Sidan det i forrige var sol, hadde vi fjelldag på skulen (må berre nemne at eg, Henrik og Trude vann kvar vår sjokolade i norsktimane vi hadde før fjelldagen, fordi vi var smartast). Denne dagen var det, for å setje det litt på spissen, fullt av lekre mannfolk i bar overkropp overalt kor eg gjekk. Eg tok også mitt første utandørsbad i Noreg i år! Dagen etter gjorde eg akkurat det same ilag med bror min; gjekk på fjellet først, bada etterpå. Deilig ting å gjere, skal gjerast meir når finvêret kjem att!
Eg og Camilla tok også årets første snøbad!
(Dette var berre eit lite, positivt blogginnlegg frå mi side, for å prove at eg ikkje har forsvunne heilt.)
I dag gjorde eg ei god gjerning berre ved å sitje. Eg sat faktisk heilt stille, og løfta berre beina litt.
Etter skule gjekk eg ilag med ei venninne, for å sjå korleis det såg ut på hybelen hennar. Der såg det forsåvidt ikkje ut, men det gjer ingenting, for det er slik det er på alle hyblar. Dessutan har det ikkje noko med saken å gjere, for den gode gjerninga gjorde eg før vi gjekk inn. Då vi kom til utsida av huset der ho bur, såg vi eit eldre par og ein bil. For å vere litt meir forklarande kan eg kanskje nemne at mannen sto med ein spade i hendene, og dama sat i ein bil som spann: dei hadde køyrd seg fast. Vi sa nikka og smilte, sa eit lite hei, og før vi visste ordet av det, hadde vi tatt på oss å hjelpe dei. Eg forberedte meg på at vi anten måtte måke snø eller skubbe bil, men den gang ei. Alt vi skulle gjere, var å setje oss i bagasjerommet. Etter å ha sete der eit par minutt, kom dama og joina oss, og vips var bilen fri! “Det var dagens gode gjerning,” sa dama og smilte. “Ja, det gjorde seg med litt vekt,” lo mannen.
Desember er i gang. For fullt, minst. Eg er ferdig med julegåvene, og juleferien har akkurat byrja. Eg har vore på både juleball og julebord, gått rundt eit par, tre juletre, sunge dei same julesongane som eg song i fjor, og vaska ned både det eine og det andre. Lucia-feiring har det også blitt, med konsert i kyrkja og lussekattar på hybelkveld. Eg har sett ein typisk julefilm, der den foreldrelause jenta får bu hos den kjekke onkelen sin og den snille tanta si. I tillegg redder den foreldrelause jenta dei tre foreldrelause venninnene sine frå eit grusomt liv på barneheimen, og på juleaftan blir dei jammen det adopterte av den kjekke onkelen og den snille tanta, heile gjengen! Slikt får ein julestemning av, altså.
Ein annan ting som verkeleg fører med seg julestemning, er naturlegvis adventstida. Og til adventstida høyrer det sjølvsagt med ein adventsfest. I år var eg og Kristin så vågale at vi tok ferja til den andre sida av fjorden for å vere med på den berykta adventsfesten i Dalsfjorden. Og for eit styr det var! Først skulle vi begge vere med på laurdagskonsert i Volda kyrkje, men sidan den var ferdig i 1-2-tida var det ikkje noko problem. Vi skulle jo ikkje ta ferja som gjekk før i seks-tida uansett, trudde vi. Vi fekk beskjed om at vi måtte ta 16.15-ferja, og vips, så hadde vi dårleg tid. Ein kjapp dusj, rask pakking og påkledning blei det likevel tida til, i tillegg til at vi henta verdas største og tyngste fruktkorg på Mega. Så kjem vi då, ned til ferjekaia. For eit syn det må ha vore! To fjonge tenåringsjenter med støvlettar, tights og side toppar, på veg til Dalsfjorden med ei gedigen fruktkorg og kvar sin trillekoffert.
Verre skulle det bli. Då vi endeleg hadde kome oss ombord i ferja (dette var nemleg ganske vanskeleg, sidan støvletthælar og ferjelem ikkje kjem så godt overens), var vi så lure at vi bar med oss all bagasjen opp i salongen. Hadde vi tenkt oss litt betre om, og kanskje vore litt meir ferjevane, hadde vi nok sett den frå oss i gangen. Hadde vi gjort det, hadde vi kanskje ikkje fått så mange rare blikk som vi fekk. Då vi endeleg hadde kome oss på plass, skulle eg på do og sminke meg, for slikt må ein jo gjere om ein skal på fest! Då var det berre å stupe ned i trillekofferten for å finne sakene, men idet eg skulle til å gå, hinta Kristin ganske tydeleg frampå om at ho helst ikkje vil sitje der åleine. Så eg blei sitjande midt i salongen å sminke meg, som om ikkje vi var eit stort nok blikkfang frå før av, liksom. Kjempeflaut.
Vi kom oss til den andre sida til slutt. Der sto bilen til familien Koppen og venta på oss, og i laupet av turen mellom ferjekaia og skulen blei vi betre kjende med Erlend, far til Henrik, og Edvin, eit søskenbarn av Henrik. Då vi ankom Dalsfjord skule prøvde vi å entre staden med eleganse, men dette var visst fåfengt: Kristin miste liksågreitt ned heile fruktkorga, og sto så å ropte “nei, nei, nei” ganske lenge etterpå. Veldig underhaldande!
Etter eit par timar med ventetid, var festen endeleg igang. Etter mykje om og men kom maten, og vi kasta oss over han. Vi hadde iallefall gjort det om vi hadde fått mat, og ikkje berre kake. Drikke måtte vi også stort sett skaffe oss sjølve, men det gjekk fint, vi blei mette til slutt. Då sketsjane byrja, lo vi heile tida. Henrik-humoren var tydeleg, og eg braut ut i ufrivillig latter i tide og utide. Midt i festen skulle vi synge “Det lyser i stille grender”, og der skulle eg og Kristin, musikkelevane, ta skikkelig i. Resultat: Alle på naboborda snudde seg for å sjå kven som bomma så kraftig på “tindrande ljos”.
Då vi hadde venta lenge på at alle andre skulle rydde opp, tatt mange usaklige bilete, og ete enda litt meir mat, blei vi henta, og innstallerte oss på garasjeloftet i Koppen. Der var det reidd opp til meg og Kristin, men før vi la oss måtte vi berre sjå litt Mumfie. Som sagt, så gjort. Plutseleg hadde eg sovna, og før eg visste ordet av det, var det morgon. Ingen gauper eller hjortar forstyrra nattesvevnen, og etter ein god frukost gjorde vi på ingenting ganske lenge. Spelte litt spel og piano og sånn, og starta krig med veslebror til Henrik. Før vi reiste fekk vi hjortegryte med heimelaga tyttebærsyltetøy attåt, og hesteskoiskake til dessert. Usikkert om Kristin eigentleg likte noko av delane. Til slutt fekk vi vite at akkurat den datoen var det på dagen 20 år sidan mor til Henrik første gang overnatta i Koppen. Det var også etter ein adventsfest, akkurat slik som meg og Kristin. Ser vi eit mønster då, eller?
Laurdag 3. november arrangerte Merethe musikkterapiseminar, i samarbeid med Øystein Salhus. Digitalis var med som “støttespelarar”, og dette synest eg vi var ganske flinke til, når vi først kom. Vi kom nemleg for seint, heile gjengen, slik som Digitalis har for vane å gjere. Denne vanen har vi forøvrig endra på no, slik at vår kjære dirigent skal sleppe å vente så uendeleg lenge kvar måndag.
Men dette innlegget skal ikkje handle om vanane til Digitalis, det skal handle om det som skjedde i pausa vi fekk. Pausa varte frå ca. kvart på tolv til halv eitt, og eg og Henrik bestemte oss for å gå ned i den velkjende gata. Kristin hadde sikkert gått ilag med oss, hadde det vore for at ho spelte på laurdagskonserten i kyrkja. Men altså, Henrik og eg gjekk på “kjøpesenteret” i Volda, kjøpte oss litt mat, sette oss i gangen utanfor Euronics og ante fred og ingen fare. Etter ei stund høyrer eg plutseleg eit “OI, oisann!” frå Henrik: han stira mot rulletrappa. Eg snudde meg for å sjå kva som var kjelda for denne interjeksjonen, og kva trur du eg såg?! Jau, to kvite bjørnar, som attpåtil gjekk oppreiste. Ikkje rart Henrik følte for å oie litt! Desse bjørnane må ha vore mutasjonar frå den vanlege bjørnerasa, for dei var verken brunbjørn eller isbjørn, meir ei blandingsrase. Dei hadde kroppsform som brunbjørnar, men krittkvit pels. Prate kunne dei også, men eg trur ikkje dei kan ha vore spesielt inn i “menneskeverda”: bjørnane spurde om vi ville ha godteri. Vi nølte litt, for ein skal tross alt vere litt skeptiske til å snakke med framande bjørnar, men svarte ja til slutt, som vanleg høflegheit er. Dei putta labbane sine ned i ei korg, og vi høyrde kor plastikken knitra. Men opp av korga kom det korkje godteri eller anna søtsaker, det kom ein Sparebank-hals! Ein Sparebank-hals ser ut som alle andre halsar, berre at han er blå og så står det “Sparebank1″ på. Dersom nokon av ulike grunnar skulle lure på kva ein hals er, kan eg informere om at det er eit slikt multi-tøystykke som ein t.d. kan ha rundt halsen som eit skjerf, eller rundt hovudet som ei hue. Også kalla bøff, som sannsynlegvis eigentleg er engelsk, og skrivst “buff”. Men for all del, denne bøffen har vist seg å vere mykje meir praktisk enn først antatt, den funkar til dømes frykteleg fint når ein skal sykle rundt Rotevatnet i regnvêr! Dessutan, så har eg godtestreik, så det var igrunnen like greitt at eg ikkje vart freista til å bryte den.
Etter at desse usedvanleg ulogiske bjørnane hadde gått vidare, fortsette eg og Henrik med å sitje utanfor Euronics og ane fred og ingen fare. Men heller ikkje denne gongen skulle vi få fred, nei! Det kom nemleg ein heil gjeng med tidlegare leirdeltakarar som vi begge har vore leiar for, opp til fleire gongar. Det første dei sa etter “hei” var naturlegvis “DOKKE TO E KJÆÆÆRSTA!!!”. Dei har for vane å seie slike ting, desse leirungane. Vi avkrefta dette nokre gongar, og så sprang dei vidare, like overbeviste om at vi var kjærstar som før. Dei sprang forresten ned rulletrappa som gjekk oppover, dette var relativt underhaldande å sjå på.
Flott dag, altså! Kom tilogmed i Møre, Volda-avisa. Men så er jo Møre sannsynlegvis den einaste avisa i landet som klarer å lage forside-sak om at drilljenter får nye sko, og ikkje minst blant dei få avisene ein kan bruke til å leike “finn fem (skrive)feil” – på kvar einaste side. Det er med andre ord ikkje så vanskeleg å kome med i Møre, kan ein seie.
…men jammen kan dei å lage show! Det å vere med på opninga av Ormen Lange var hivens, sjølv om førebuingane var tidvis både keisame og kalde. Det mest morosame var definitivt dei kvite dressane, Torkjell, Torgeir og alle bileta. Og så pittelitt Olav også, fordi han gjorde nokre av bileta litt meir morosame enn dei allereie var.
Akkurat desse dagane -torsdag til laurdag- var det ganske kult, ja, faktisk endå kulare enn vanleg, å vere musikkelev, og ikkje allmenelev. IN YOUR FACE, Mr. and Mrs. Studiespesialiserande! Eg og nokre andre kom tilogmed på framsida av Møre, kledde i kvite dressar, dansande utanfor Aker Stadion. Kult, eller kva?
Dersom du vil lese meir om den spanande turen til Molde, og om sjølve opninga, kan du trykke her, her, eller her. Det er mykje enklare enn at eg skal skrive noko som allereie har blitt skrive.
Dette gler eg meg vilt til allereie!
Og forresten, så er det teit at det ikkje går an å skrive “Henriks” på nynorsk. Om eg nokon gong vert ein innflytelsesrik person, skal eg forandre på dette, trur eg.
Frå onsdag til fredag var eg i Oslo. Eller, det er vel rettare sagt å påstå at eg køyrde i buss på onsdag, var i Oslo på torsdag, og gjorde begge deler på fredag. På fredag reiste eg forresten rett til Rjåneset, der eg hadde mi første øvingshelg med KRASP Sør (Krins Aspirantkor), der eg frå no av er ca. dirigent. Veldig, veldig kjekt, men relativt krevjande. Der var forresten ein deltakar som -når vi snakka om Moses og Raudehavet- foreslo at “når vi får ein hær etter oss, kan vi berre ta ferja”. Dei skulle kanskje hatt ferjer på Moses si tid, så hadde Gud sleppt at alle moglege slags folk prøver å forklare korleis havet delte seg.
Men tilbake til Oslo-turen. Målet var Hillsong United-konsert i Oslo Spektrum, og det målet nådde vi med god margin. Vi reiste frå Moa ca. 16.30, onsdag ettermiddag, og var framme 03.30 i Oslo. No lurer du kanskje på korleis vi klarte å bruke så lang tid på å kome oss dit? Det var faktisk ikkje så mykje som skulle til. Vips, så kokte motoren over, og vips, so sprakk ein slange. Og der satt vi, midt uti ingenmannsland, og venta på ein mekanikar frå Lillehammer. Han kom, og han fiksa problemet, men etter denne hendinga hadde vi ikkje varmeanlegg, så då var det fram med tjukke-jakka. Når vi endeleg kom oss til Oslo by, var det beikmørkt, og etter nokre tafatte forsøk på å finne den frikyrkja vi skulle sove i, kom vi fram til at GPS måtte vere løysinga. Og det var det også, så vi kom oss heilskinna fram etter skarve 13 timar i buss.
Då torsdagen kom, var (så godt som) alle innstilt på shopping, så det var det det gjekk i frå 12-16. Eg møtte Henrik midt i Oslo, det var litt kult. Konserten byrja klokka 19, så i 18-tida møttest vi og fekk billettane våre. Konserten var utruleg bra, og ei vannvittig kjekk oppleving! (No står det berre att å skrive ein konsertkritikk i musikkformidling…)
Her var det 6000 menneske!
På fredag kom vi oss av garde rundt 11, men måtte inn i Oslo for å hente nokre passasjerar. Dét var litt av eit styr, det! GPS-en vart plutseleg vår verste fiende (sjølv om det viste seg at den hadde rett heile tida), og vi køyrde oss fast både her og der. Men vi fann fram til slutt, og så ordna alt seg. Vi kom oss heim heilskinna, trøytte, utslitne og lykkelege. Fantastisk.
I går hadde vi felles songtime. Det var først veldig skummelt, og så var det berre kjekt. Alle var dødsflinke, og eg blei reint sett ut av nivået. Kjempegøy!
I dag fekk eg gratis middag, spandert av skulen. Ikkje så dumt å spandere pizza og brus på alle oss stakkars hybelbuarar, som knapt har råd til det så ofte omtala daglege brødet. Vi får også bli kjende med andre som har forvilla seg på hybel til uoversiktlege Volda, og det er jo alltid greitt å kjenne mykje folk der ein bur.
Det aller, aller kjekkaste med desse to tinga, er likevel allsongen, som vår alles kjære Merethe Welle så livlig dreg i gang! Ho prøver iallefall, og det er jo det som tell. Tross alt er det kanskje litt lettare å få 7 songelevar til å synge høgt, enn ein gjeng med sjenerte ikkje-musikkelevar, liksom. Men kjekt er det likevel.
Eg kan herved stadfeste at både felles songtimar, hybelbuarkveldar og allsong er klare ja-ting.
Kommentarar