Om det å møte vesen ein ikkje forventar å møte, sånn ca.

Laurdag 3. november arrangerte Merethe musikkterapiseminar, i samarbeid med Øystein Salhus. Digitalis var med som “støttespelarar”, og dette synest eg vi var ganske flinke til, når vi først kom. Vi kom nemleg for seint, heile gjengen, slik som Digitalis har for vane å gjere. Denne vanen har vi forøvrig endra på no, slik at vår kjære dirigent skal sleppe å vente så uendeleg lenge kvar måndag.

Men dette innlegget skal ikkje handle om vanane til Digitalis, det skal handle om det som skjedde i pausa vi fekk. Pausa varte frå ca. kvart på tolv til halv eitt, og eg og Henrik bestemte oss for å gå ned i den velkjende gata. Kristin hadde sikkert gått ilag med oss, hadde det vore for at ho spelte på laurdagskonserten i kyrkja. Men altså, Henrik og eg gjekk på “kjøpesenteret” i Volda, kjøpte oss litt mat, sette oss i gangen utanfor Euronics og ante fred og ingen fare. Etter ei stund høyrer eg plutseleg eit “OI, oisann!” frå Henrik: han stira mot rulletrappa. Eg snudde meg for å sjå kva som var kjelda for denne interjeksjonen, og kva trur du eg såg?! Jau, to kvite bjørnar, som attpåtil gjekk oppreiste. Ikkje rart Henrik følte for å oie litt! Desse bjørnane må ha vore mutasjonar frå den vanlege bjørnerasa, for dei var verken brunbjørn eller isbjørn, meir ei blandingsrase. Dei hadde kroppsform som brunbjørnar, men krittkvit pels. Prate kunne dei også, men eg trur ikkje dei kan ha vore spesielt inn i “menneskeverda”: bjørnane spurde om vi ville ha godteri. Vi nølte litt, for ein skal tross alt vere litt skeptiske til å snakke med framande bjørnar, men svarte ja til slutt, som vanleg høflegheit er. Dei putta labbane sine ned i ei korg, og vi høyrde kor plastikken knitra. Men opp av korga kom det korkje godteri eller anna søtsaker, det kom ein Sparebank-hals! Ein Sparebank-hals ser ut som alle andre halsar, berre at han er blå og så står det “Sparebank1″ på. Dersom nokon av ulike grunnar skulle lure på kva ein hals er, kan eg informere om at det er eit slikt multi-tøystykke som ein t.d. kan ha rundt halsen som eit skjerf, eller rundt hovudet som ei hue. Også kalla bøff, som sannsynlegvis eigentleg er engelsk, og skrivst “buff”. Men for all del, denne bøffen har vist seg å vere mykje meir praktisk enn først antatt, den funkar til dømes frykteleg fint når ein skal sykle rundt Rotevatnet i regnvêr! Dessutan, så har eg godtestreik, så det var igrunnen like greitt at eg ikkje vart freista til å bryte den.

Etter at desse usedvanleg ulogiske bjørnane hadde gått vidare, fortsette eg og Henrik med å sitje utanfor Euronics og ane fred og ingen fare. Men heller ikkje denne gongen skulle vi få fred, nei! Det kom nemleg ein heil gjeng med tidlegare leirdeltakarar som vi begge har vore leiar for, opp til fleire gongar. Det første dei sa etter “hei” var naturlegvis “DOKKE TO E KJÆÆÆRSTA!!!”. Dei har for vane å seie slike ting, desse leirungane. Vi avkrefta dette nokre gongar, og så sprang dei vidare, like overbeviste om at vi var kjærstar som før. Dei sprang forresten ned rulletrappa som gjekk oppover, dette var relativt underhaldande å sjå på.

Flott dag, altså! Kom tilogmed i Møre, Volda-avisa. Men så er jo Møre sannsynlegvis den einaste avisa i landet som klarer å lage forside-sak om at drilljenter får nye sko, og ikkje minst blant dei få avisene ein kan bruke til å leike “finn fem (skrive)feil” – på kvar einaste side. Det er med andre ord ikkje så vanskeleg å kome med i Møre, kan ein seie.

Dilemma

Eg skal skrive konsertkritikk. Innleveringsoppgåve i musikkformidling. Problemet er at eg plutseleg ikkje har berre ein konsert å skrive om, for i haust har liksom konsertlivet mitt tatt litt av. Iallefall i forhold til resten av livet mitt. Først var det, som tidligare nemnt, konserten i sjølvaste Oslo Spektrum. Det var denne eg først tenkte eg skulle skrive om, i og med at eg ikkje trudde eg skulle på fleire konsertar, iallefall ikkje fleire skikkelege konsertar. Men der tok eg sanneleg feil, gitt!

Forrige måndag, for vél ei veke sidan, spurte Kristin om eg ville vere med på Valkyrien Allstars-konsert. Eg var litt skeptisk, men heldigvis har Kristin ei god overtalingsevne, så ho fekk bestille billettar. Kvelden etter var vi difor på Ørsta kulturhus, og opplevde ein heidundrades flott konsert! Valkyrien Allstars kan jammen å spele, altså. Vannvittig kult! Etter denne konserten tenkte eg at no kunne eg kanskje skrive om denne konserten istaden, og så berre bli ferdig med den innleveringsoppgåva. Men det var fleire konsertar i vente for meg!

Onsdag kveld i forrige veke fekk eg ein smådesperat telefon frå Karina, som lurte på om eg kunne hjelpe til på Lisa Børud-konserten som skulle vere i Herøy kyrkje laurdag 20. oktober. Eg hadde jo ikkje noko anna å ta meg til, så eg sa at det kunne eg godt. I mitt stille sinn tenkte eg likevel at det kunne umogleg bli så fantastisk bra, det fins tross alt grenser for kor flink ein elleveåring kan vere å synge. Men der tok eg grundig feil! Heilt utruleg at ei så lita jente kan ha ei så rein stemme, og vere så scenevan. Det var ein veldig kjekk og underhaldande konsert, og i tillegg var det umogleg å ikkje bli sjarmert av dei fire barnekora som sang på nokre av songane. Etter konserten sat eg endåtil ilag med Lisa sjølv! Ho og systera skreiv autografar, medan eg og Karina selde CD-ar, DVD-ar og t-skjorter (For eit ord! T-skjorte!? Kan nokon forklare meg kvifor det heiter det?). Eg er herved fan av familien Børud, dei var skikkeleg trivelige!

Så no sit eg her, då. Skal eg skrive oppgåve om ein stemningsfull konsert som fann stad i Spektrum, med folk heilt frå Australia? Eller om noko litt meir “musikklinjeaktig” og norsk som Valkyrien Allstars?  Eller kanskje om ein sjarmerande barnestjerne-konsert, med mykje liv og røre? Tida vil vise.

Med hjartet på rette staden

Denne vekas episode fekk meg til å strigråte. Ikkje berre går Debbie ifrå Phil, men Helen døyr! Det blei berre heilt feil. Heilt feil, altså! Ho kan jo ikkje berre DØY? Det verkar igrunnen som om det er slik det skal vere på Med hjartet på rette staden. Først kjem det ny politimann, så ny kvinnelig doktor, og etter mykje fram og tilbake blir dei gift. Så lev dei lykkeleg ilag ei stund, heilt til den vakre, kvinnelege doktoren døyr. Anten døyr ho av kreft eller døyr i ei ulukke av eit kvart slag, slik som brann og liknande. Eller så stikk ho av, men det er liksom det samme som å døy, det. Det er jammen ikkje noko rart at ein million nordmenn set av laurdagskvelden til å sjå dette programmet, når det har slik ein flott handlingsprogresjon! (Handlingsprogresjon er sikkert ikkje eit ordentleg ord, men eg synest det passa så fint inn, liksom)

Dei gongane episodene av Med hjartet på rette staden vert for harde for meg, og eg må ta til tårer, har det tidlegare vore berre éin ting som får meg til å føle meg litt betre: det er berre på film. Dette har vore den tankegangen eg har brukt for å stagge tårene. Men i dag var det heldigvis ein annan ting som også hjelpte meg: Løvebakken!

Eg takkar herved NRK for at dei sender eit hysterisk morosamt program som får ein til å gløyme absolutt alle bekymringar og triste tankar på ein laurdagskveld. Dersom du vil sjekke ut litt meir om Løvebakken, kan du sjekke ut den nyankomne linken i margen.

Ormen Lange har kanskje ikkje Co2-reinsing…

…men jammen kan dei å lage show! Det å vere med på opninga av Ormen Lange var hivens, sjølv om førebuingane var tidvis både keisame og kalde. Det mest morosame var definitivt dei kvite dressane, Torkjell, Torgeir og alle bileta. Og så pittelitt Olav også, fordi han gjorde nokre av bileta litt meir morosame enn dei allereie var.

Akkurat desse dagane -torsdag til laurdag- var det ganske kult, ja, faktisk endå kulare enn vanleg, å vere musikkelev, og ikkje allmenelev. IN YOUR FACE, Mr. and Mrs. Studiespesialiserande! Eg og nokre andre kom tilogmed på framsida av Møre, kledde i kvite dressar, dansande utanfor Aker Stadion. Kult, eller kva?

Dersom du vil lese meir om den spanande turen til Molde, og om sjølve opninga, kan du trykke her, her, eller her. Det er mykje enklare enn at eg skal skrive noko som allereie har blitt skrive.

Henrik sin übergode idé

Dette gler eg meg vilt til allereie!

Og forresten, så er det teit at det ikkje går an å skrive “Henriks” på nynorsk. Om eg nokon gong vert ein innflytelsesrik person, skal eg forandre på dette, trur eg.

Det går framleis an å bruke 13 timar på å køyre til Oslo

Frå onsdag til fredag var eg i Oslo. Eller, det er vel rettare sagt å påstå at eg køyrde i buss på onsdag, var i Oslo på torsdag, og gjorde begge deler på fredag. På fredag reiste eg forresten rett til Rjåneset, der eg hadde mi første øvingshelg med KRASP Sør (Krins Aspirantkor), der eg frå no av er ca. dirigent. Veldig, veldig kjekt, men relativt krevjande. Der var forresten ein deltakar som -når vi snakka om Moses og Raudehavet- foreslo at “når vi får ein hær etter oss, kan vi berre ta ferja”. Dei skulle kanskje hatt ferjer på Moses si tid, så hadde Gud sleppt at alle moglege slags folk prøver å forklare korleis havet delte seg.

Men tilbake til Oslo-turen. Målet var Hillsong United-konsert i Oslo Spektrum, og det målet nådde vi med god margin. Vi reiste frå Moa ca. 16.30, onsdag ettermiddag, og var framme 03.30 i Oslo. No lurer du kanskje på korleis vi klarte å bruke så lang tid på å kome oss dit? Det var faktisk ikkje så mykje som skulle til. Vips, så kokte motoren over, og vips, so sprakk ein slange. Og der satt vi, midt uti ingenmannsland, og venta på ein mekanikar frå Lillehammer. Han kom, og han fiksa problemet, men etter denne hendinga hadde vi ikkje varmeanlegg, så då var det fram med tjukke-jakka. Når vi endeleg kom oss til Oslo by, var det beikmørkt, og etter nokre tafatte forsøk på å finne den frikyrkja vi skulle sove i, kom vi fram til at GPS måtte vere løysinga. Og det var det også, så vi kom oss heilskinna fram etter skarve 13 timar i buss.

Då torsdagen kom, var (så godt som) alle innstilt på shopping, så det var det det gjekk i frå 12-16. Eg møtte Henrik midt i Oslo, det var litt kult. Konserten byrja klokka 19, så i 18-tida møttest vi og fekk billettane våre. Konserten var utruleg bra, og ei vannvittig kjekk oppleving! (No står det berre att å skrive ein konsertkritikk i musikkformidling…)

Her var det 6000 menneske!

På fredag kom vi oss av garde rundt 11, men måtte inn i Oslo for å hente nokre passasjerar. Dét var litt av eit styr, det! GPS-en vart plutseleg vår verste fiende (sjølv om det viste seg at den hadde rett heile tida), og vi køyrde oss fast både her og der. Men vi fann fram til slutt, og så ordna alt seg. Vi kom oss heim heilskinna, trøytte, utslitne og lykkelege. Fantastisk.

Allsong og gratis mat = ja-ting

I går hadde vi felles songtime. Det var først veldig skummelt, og så var det berre kjekt. Alle var dødsflinke, og eg blei reint sett ut av nivået. Kjempegøy!

I dag fekk eg gratis middag, spandert av skulen. Ikkje så dumt å spandere pizza og brus på alle oss stakkars hybelbuarar, som knapt har råd til det så ofte omtala daglege brødet. Vi får også bli kjende med andre som har forvilla seg på hybel til uoversiktlege Volda, og det er jo alltid greitt å kjenne mykje folk der ein bur.

Det aller, aller kjekkaste med desse to tinga, er likevel allsongen, som vår alles kjære Merethe Welle så livlig dreg i gang! Ho prøver iallefall, og det er jo det som tell. Tross alt er det kanskje litt lettare å få 7 songelevar til å synge høgt, enn ein gjeng med sjenerte ikkje-musikkelevar, liksom. Men kjekt er det likevel.

Eg kan herved stadfeste at både felles songtimar, hybelbuarkveldar og allsong er klare ja-ting.

Blues blir snart ein nei-ting.

Eg kjem aldri til å bli nokon god komponist. Anten det gjeld blues, jazz, klassisk, pop eller rock. Det er berre å innsjå det. Mitt musikalske talent går igrunnen ikkje lenger enn til å spele det som står på notane, og eg har klart meg fint med den kunnskapen heile livet. Fram til no. Eg har forresten aldri vore nokon improvisasjonist heller, og det har heller ikkje vore noko problem for meg. Fram til no. Leksa mi er nemleg å lage eit 12-takters blues-skjema, og for ein person med mine begrensingar er dette ei ganske uovervinneleg oppgåve. Æsj.

Så her sit eg då, frustrert og irritert over å ikkje få til dette blues-skjemaet. Eg har bestemt meg for at eg utsett oppgåva pittelitt til, fordi eg har anna lekse som må gjerast, og fordi eg sit heilt bom fast. Etter å ha skrapa ihop sju takter som slettes ikkje liknar på blues i det heile, tek eg meg rett og slett ei lita pause. I teorien burde denne oppgåva vere ganske lett for meg, men så er det no ein gong slik at teori og praksis ikkje er det same. Eg likar teorien, eg. Han er der berre, klar til å lærast bort til kven som måtte trenge det. Stabil og uforanderleg (iallefall nesten). Praksisen derimot, har som hobby å gjere at eg ikkje får til ting. Tankegangen min blir difor særs ofte som følgjer når eg får oppgåver som er lette i teorien, men litt vanskelegare i praksis:

1. JESS, dette er jo kjempelett!

2. Ok, denne oppgåva skal eg vel klare ganske greitt, vil eg tru.

3. Æsj, eg får ikkje til dette. Help, anybody?

Alt dette er litt små-deprimerande, spesielt sidan det virkar som om alle andre kan hive ihop ein blues på null komma niks! Eg vurderer alltid å søkje meg over til engelsk etter at eg nok ein gong ikkje har klart å lage eit patetisk blues-skjema (dvs. ca. 2-3 gongar hittil i år, noko som kanskje ikkje er så ille, likevel). Eg vurderer det, heilt til eg kjem på at sjansane for at det einaste eg skal gjere dei neste to åra er å lage blues, er relativt liten. Håper eg. Inderleg.

I tillegg til å vere dårlig på komponering, er eg dødsdårleg når det kjem til det å ha på dynetrekk.